De Boekhoorn Boys


Een maandje geleden scheen de zon uitbundig, mijn 3-jarige mannetje Pax wilde al weken dat ik zijn bedje controleerde, omdat er volgens hem een krokodil zat. Mooie dag dus voor Ouwehands Dierenpark, half uurtje rijden en de kans hem te bewijzen dat de krokodil niet onder zijn bed woont, maar gewoon in het water.

Nou heeft papa een hekel aan mensenmassa’s, dus met de nodige ambivalentie draaide ik de wagen de parkeerplaats op. Ruimte genoeg, ook een kaartje kopen was binnen een minuut geregeld. Het was kortom heerlijk rustig in de dierentuin. Op zoek naar de krokodil stuiten we ineens op een villa, waar zelfs Maxima zonder bedenkingen onmiddellijk in zou trekken. Zo mooi, zo groot. Plek genoeg voor vijfhonderd bootvluchtelingen.

‘Wasda?’ hoorde ik van beneden. Tja, dat was dus het nieuwe huis voor twee Pandaberen. De beren van Boekhoorn. In de souvenirshop koos het mannetje even later een baby-Panda uit, die sinds die dag ook mee naar bed moet. Pax had zichzelf gepromoveerd tot Papapanda.  De twee Panda’s zijn de twee nieuwe sterspelers van Ouwehands Dierenpark, dat deze zomer het grote Artis en Blijdorp in één klap op achterstand zet. Alsof N.E.C. ineens Ronaldo en Messi presenteert. Alleen de transferbedragen zijn wat minder. Een paar miljoen is weinig geld voor twee spelers die je in een klap naar Champions League-niveau tillen.

In de golf van publiciteit zagen we de trotse timmermanszoon Marcel Boekhoorn voor het eerst sinds heel lang weer eens over zijn andere grote liefde praten. Over N.E.C., de club van zijn vader, de club van zijn hart. De afgelopen decennia ontpopte Boekhoorn zich tot een soort beschermheilige van Rood Zwart en Groen. De Gelderlander berekende dat hij 15 miljoen euro in de club had gestopt. Keer op keer zag hij de munten verdampen. Hij die gespecialiseerd is in het opkalefateren van bedrijfjes gaf een mooi antwoord op de vraag waarom hij het pikte dat er zo met zijn geld werd omgegaan de club niet ‘gewoon’ kocht.  ‘Een voetbalclub is van de gemeenschap. Daar moet je met je poten vanaf blijven.’

De bestuurskamer bezocht hij nog nooit. Iedere bestuurder kwam vanzelf wel een keer bij hem terecht om weer te bedelen om geld. Vaak kregen ze het ook nog. Misschien is het eens een keer tijd de rollen om te draaien. Delen is vermenigvuldigen is de filosofie van de rijkste en bekendste Nijmegenaar. Laat N.E.C. nu maar eens de borst beschikbaar stellen voor Ouwehands Dierenpark, geef supporters reductie om toegang te krijgen tot het dierenpark. 


Want laten we eerlijk wezen. Met al het geld dat de mecenas in de club stopte is er eigenlijk al lang sprake van de De Boekhoorn Boys. Zo’n vriend moet je koesteren en  ook eens een keer wat teruggeven. Hoewel er ook kleine kans is dat Marcel vriendelijk zal bedanken voor de eer, zijn voorkeur voor N.E.C. zorgde ervoor dat er op een dag een geel en zwarte zebra in Ouwehands stond na een visite van de vrienden van Vitesse. 

 

Uitgave:

MEI17
 

Iwan van Duren (49) is een autoriteit in Nederland als het gaat om voetbaljournalistiek. Hij heeft een grote staat van dienst als verslaggever van Voetbal International (al 16 jaar), maar stelde ook allerlei misstanden in de voetbalwereld aan de kaak, waaronder de rol van Sepp Blatter als FIFA-voorzitter en matchfixingzaken in Nederland en daarbuiten. Hij is mede-auteur van boeken als ‘Voetbal is maffia’, ‘Voetbal in een vuile oorlog’ en recent nog ‘De Slag om de Skyboxen’. Van Duren is woonachtig in de regio Nijmegen en kent uiteraard de voetbalwereld in en om Nijmegen als zijn broekzak. Vanaf deze maand schrijft hij maandelijks een ‘Nijmeegs’ voetbalverhaal in UIT Nijmegen.

Bekijk de laatste berichten

Studentikoos

ABBA in de bieb

Lees meer
COLUMNS

Kattencafé Balthazar

naast je koffiekopje ook een kattenkopje

Lees meer
Interview

Het Goffertpark

Het Nijmeegse Ziggodome

Lees meer
Interview