Couturier Huub Natrop

De Dior van Nijmegen


Nog altijd kijken ze hem verbaasd na: een man op de fiets gekleed in tot kleding verbouwde PTT postzakken. Hem verbaast het niets. Dat was altijd al zo. Zijn hele leven lang heeft hij als een fleurige paradijsvogel door de wereld gefladderd en wordt hij nagekeken als iemand van een andere planeet. Huub Natrop, couturier, modeontwerper. 

 

Er zijn in Nijmegen veel vrouwen die week worden als ze de naam Huub Natrop horen. Die dan terugdenken aan hun trouwdag die onvergetelijk werd in een bruidsjurk van Huub. Hoeveel? “Poeh”, zegt hij en telt de bruiden in zijn hoofd en geeft het op: “Héééél veel.” Dan beginnen zijn ogen te glinsteren. Het signaal dat er iets komt. “Voor mijn allerlaatste modeshow heb ik een zwarte bruidsjurk gemaakt. Ik realiseerde me hoeveel van mijn bruiden gescheiden zijn.” Hij trakteert op een gulle lach. Het is zijn gouden draad door het modeleven: de combinatie van creativiteit en humor. “Die twee gaan goed samen. In mijn kleding zit altijd een verrassend etiketje.”

Dik zestig jaar maakt hij (78) Haute Couture. Unieke topkleding. De bekendste Nijmeegse couturier. De Dior van Nijmegen. “Ja, ik denk dat ik met mijn mode Nijmegen mooier heb gemaakt. Vroeger, want wat ik nu op straat ziet, is een ratjetoe. Het is een heel andere tijd. Ze doen niets meer met mode. Vreselijk.” Naast hem ligt een dikke stapel knipsels, het bewijs dat hij beroemdheden uit binnen- en buitenland, van radio en tv, de muziekwereld heeft aangekleed, mooi heeft gemaakt. Het zijn ook herinneringen uit de tijd dat Nijmegen nog stijl had, klasse. 

Hij is 18 en is etaleur bij V&D. “Ik wil mensen mooi maken, creatief zijn in mode. Zoeken naar contrasten, altijd combineren met leer, suède, tweed. Ik heb een verschrikkelijke hekel aan doorsnee. Ik ben altijd bezig. Toen en nu nog steeds. Ik lig waarschijnlijk in mijn kist nog te borduren.” Zijn vriend en overleden partner Ger met wie hij 57 jaar samen was, zei altijd: ‘kun je geen vijf minuten stil zitten’. “Nee, dat zit er niet in.“ 

Nyma
Veel heeft hij te danken aan Elly Lamaker, de grande dame van de modeacademie in Arnhem. “Een groot mens. Ontwerp acht jasjes zei ze. In suède, dat was net in. Ik maak die tekeningen, maar had geen verf. Ik heb maar Maggi genomen. Hoe heb je dit gedaan, vroeg ze. Ik vertelde het haar. Lelijk jong, zei ze, Ik ruik het. Wat vies. 

De grote doorbraak komt als Huub iemand van de Nyma ontmoet, de Nijmeegse garenfabriek. Een opdracht: maak acht jurken voor de Hiswa, voor een groot cruiseschip dat veel landen uit het oosten aan gaat doen. De acht modellen staan voor de havens waar het schip zal aanmeren. “Ik kreeg stoffen uit al die oosterse landen waar de Nyma de garens voor levert.”

Blauw gobelin
Nijmeegs garen en een Nijmeegse couturier, die normaal werkt met stofjes van de markt. Het werd een groot succes en hij krijgt veel publiciteit. Huub opent een winkeltje aan de Stikke Hezelstraat, maar dat is al snel te klein. De gemeente biedt de jonge couturier een pand aan de Waal aan. Maar hij moet dat wel zelf aankleden. “Er zaten van die lelijke tegels op de muur. Ik bel een stoffenfabrikant in België: ik moet blauw gobelin hebben. Daarmee heb ik alle wanden bedekt.”

“In mijn kleding zit altijd een verrassend etiketje”


De blauwe wereld van Huub, zo zingt het rond in Nijmegen. Er volgen modeshows in de St. Steven waar tout Nijmegen bij wil zijn. Hij krijgt lovende recensies: Hubert Couture: veelbelovend. Zijn creaties gaan de wereld in. Een romantisch jurkje voor Sophie van Cleef die van Ranja met ’n Rietje. Beroemd wordt Huub met de positiejurk van de Nederlandse Weense operettezangeres Marion Lambriks. Een jurk van blauw bedrukte pure zijde en manchetten, afgebiesd met satin du chesse. Hij maakt ook het doopkleed van haar dochtertje Caroline van 35 meter valencienneskant in stroken van acht centimeter in zonnestralenplissé.“ 


Weens Gala
Mantels, jurken, avondtoiletten, bruidsjurken. “Vooral met Kerstmis wil men zich laten zien.” De nachtmis als modeshow: “De kerk is altijd de plek voor mooie dingen.” Het beroemde Weense Gala in de Vereeniging in de jaren tachtig waar Nijmegen zich van de fraaiste kant showt. “Er gebeurde wat. Het is het laatste hoogtepunt van de Nijmeegse chique.”

Huub Natrop, één bron van creativiteit. Van een priester krijgt Huub kazuifels die op een bepaalde plek versleten zijn door het dragen van het kruis. “Ik heb er een asymmetrische avondjurk van gemaakt met een split van goud. Ik wil altijd iets maken wat een ander niet had. Zoals bloesjes van theezakken uit China. Altijd aparte materialen. Het begon met de jasjes van Maggi en in 1986 heb ik de eerste PTT-postzakken gebruikt. Eerst wassen en dan verwerken tot jasjes, tot van alles.” Altijd met een grapje, zoals een brievenbus achter op de rug. 

“Dan zit ik tv te kijken en zie Maxima in mijn postzakjas lopen. Hij is van de ontwerper Jan Taminiau. Ik weet dat ontwerpers van elkaar pikken. Mij maakt het niet uit, maar mensen in mijn omgeving hebben Jan Taminiau een brief geschreven. Weet je: ik weet toch dat ik eerder was.” En zet zijn onafscheidelijke postzakpet op. Huub: chapeau.

 

Uitgave:

DEC16 


Tekst: Hans Jacobs
Foto’s: Marcel Krijgsman


Lees meer interviews

Klik hier

Bekijk de laatste berichten

Studentikoos

ABBA in de bieb

Lees meer
COLUMNS

De Boekhoorn Boys

Maandelijkse column geschreven door voetbaljournalist Iwan van Duren

Lees meer
COLUMNS

Kattencafé Balthazar

naast je koffiekopje ook een kattenkopje

Lees meer
Interview