Er zijn slechtere plekken om te wonen en te verblijven dan Nijmegen. Maar dat wil niet zeggen dat alles goed is. Er is veel mis in de stad en in die modderpoel walst de ijdelheid van de politiek in zelfgenoegzaamheid. Maar ik kan me ook ergeren. Zonder zelfgenoegzaamheid, zonder eigenbelang: alleen omdat ik vind dat de stad af en toe een muk is, een rund, dat er eens flink van langs moet hebben. En zo’n muk is nou een sjembek!

Uitgave maart 2018

Hij is de kwelgeest van de Nijmeegse politiek: De politiek redacteur van De Gelderlander: Rob Jaspers. Politici in Nijmegen trekken bleek weg als hij maar naar ze kijkt. Laat staan als ze net een politiek verhaaltje hebben voorgedragen.

Die Rob Jaspers vertelt verderop in dit prachtige blad in een interview dat politici vooral moeten leren anders naar dingen te kijken. “Kijk, voel, proef de stad Nijmegen”, zo vertelt hij mij. Want daar ontbreekt het soms aan.

Als ik de verkiezingsprogramma’s van de partijen doorblader zie je hoe gelijk hij heeft: vooral veel van hetzelfde. Van die makkelijke voorspelbare onderwerpen: meer doen voor groen, voor ouderen, voor verkeersveiligheid etc. Het voorspelbare gewauwel van de bovenste plank.

Waar blijft het briljante idee, waar blijft datgene wat Nijmegen weer op de kaart kan zetten, waar heel Nederland over lult.

Als een jonge god slalom ik door mijn brein, op zoek naar hét plan, naar die andere manier van kijken. Tot ik onlangs met mijn illustere naamgenoot en professionele Nijmegen-promotor Theo Jacobs een glas drink. Theo vertelt samenzweerderig over een oud plan voor een stadion op de plek van Electrabel aan de Waal.

Ik neem nog een slok. Een stadion aan de Waal: het Waalhallastadion. Waauw. Die nacht kan ik niet slapen. Sta op en fantaseer mijn cellen grijs. Natuurlijk: dat is het! Waarom zou je nog geld stoppen in de oude Goffert als je in hartje Nieuw Nijmegen een droom kunt bouwen om na de nevengeul als stad weer eens te scoren op de Wereldschaal van Bewondering?

Het Goffertstadion, de Bloedkuul, het monument van de Nijmeegse geschiedenis, is oud geworden en verdient een oprechte oude dag om straks na een indrukwekkende eredienst aan de groene parknatuur teruggegeven te worden.

Tijd voor een nieuwe stap: innovatief, technisch hoogstaand, groen, spannend. Daar in het hart op de plek, het epicentrum waar het Nieuwe Nijmegen steeds meer vorm begint te krijgen, een state of the art stadion bouwen.

Een kathedraal, de showroom van Nijmeegse high tech kennis.

Ik droom die nacht van een stadion waar het dak van de tribune een groot zonnepaneel is. Ik droom van een gigantisch veld zonneschermen op palen als dak met daaronder de parkeerplaats. Auto inpluggen en NEC aanmoedigen: zo groen als het gras in het stadion.

De schoorsteen van de kolencentrale moet blijven staan als een moderne obelisk, een triomfnaald in de oude Romeinse geschiedenis, die een nieuwe tijd markeert. Verkeersproblemen zijn door de ligging van de bruggen en aanvoerwegen ook opgelost. Nooit meer verkeersoverlast rondom de Goffert. Bedrijven willen er graag wonen: erbij zijn.

Ik droom over NEC, dat in het nieuwe stadion geschiedenis gaat schrijven en straks Europa intrekt en Nijmegen als Champions League stad op alle tv-schermen van de wereld te zien  zal zijn. Alle grote namen uit de muziek willen hier optreden. Nijmegen swingt, zoals als het nog nooit geswingd heeft.

Met bewondering stroomt de Waal aan de Nijmeegse sport- en cultuurtempel voorbij.

Ik droom dat ik wakker word en de Nijmeegse politiek op advies van Rob Jaspers eindelijk ook anders is gaan denken, dat ze eindelijk Nijmegen proeven, voelen en de stad de smaakpupillen laat kussen. Geen linkse elite-tempel, maar voor alle Nimwegenaren.

Politici, hijs je politiek luie kont uit het pluche: op de bres voor het Waalhallastadion.

Rood, zwart en groen: weer trekken wij ten strijde tégen de vervlakking en vóór de toekomst!