Het is deze maand alweer 22 jaar geleden dat snackbar het Parijse Keldertje in de Holtermanstraat haar deuren sloot. Toch kent menig Nijmegenaar de friettent van Herman Detmers. Van verhalen uit de kroeg of omdat ze de smaak van zijn beroemde gehakt met uien of gebakken lever nog herinneren.

Uitgave januari 2014
Tekst: Carmen Wijnhoven

Herman Detmers uit Bemmel, ook wel Vette Herman en later Vieze Herman genoemd, was bekend bij vele Nijmegenaren. Wanneer de vogels de dag al waren begonnen, kon je in Hermans kelder via een smal trapje, spekglad van mayonaise en andere moddervette sauzen, nog terecht voor een vette hap. Het keldertje was tot diep in de nacht geopend en voor vele studenten en buurtbewoners was de eettent van Herman de laatste halte op weg naar huis. Beroemd zijn de gehaktballen met ui in jus, de paardenbiefstuk met champignons en zijn gebakken kippenlevertjes. Vanwege de smaak die zijn roetzwarte, zelden afgewassen pannen aan het vlees gaven of simpelweg omdat alles na een avondje doorhalen nou eenmaal lekkerder smaakt.

Speciale plek

Hoe dan ook, bij Herman was het druk. Menigmaal stond er een rij mensen te wachten op het trapje voor het souterrain op een vette hap voor het slapengaan. Ook horecapersoneel van café Maxim, Keizer Karel en de Anitabar kon na het werk nog even langs bij Herman die in de vroege ochtend nog met liefde een gehaktbal in het vet gooide. Het was zeven dagen van de week een schouwspel van luidruchtige studenten met een borrel op, vaste klanten die een luisterend oor vonden bij Herman en buurtbewoners die elkaar verhalen vertelden over heel Nijmegen. Ondertussen sjouwde Herman heen en weer tussen vrieskist en frituur.

Overval

De ondergrondse eetgelegenheid in Bottendaal roept bij velen mooie herinneringen op. Aan de vette walm uit Hermans fornuis die over je heen rolde als je binnen stapte, de heerlijke paardenbiefstuk met friet voor 10 gulden, de goedkope kippenlevertjes, de schamele tl-verlichting, het frituurvet dat zelden werd vervangen en het vet dat uit de pannen spatte. De diverse klandizie zorgde er in de nachtelijke uren ook wel eens voor dat de gemoederen hoog opliepen en dat gasten elkaar achterna zaten in de Holtermanstraat als een discussie uit de hand was gelopen. Regelmatig leidde het tot knokken en je moest niet vreemd opkijken als je na een bepaald tijdstip geen bestek meer kreeg uit angst voor steekpartijen. Begin jaren ‘90 belandde Herman in het ziekenhuis na een overval. Het Parijse Keldertje werd niet meer wat een geweest was. In januari 1992 sloot hij zijn deuren.

Sterke verhalen

Met de jaren werden de verhalen ook sterker en uiteenlopende geruchten doen de ronde. Wat moeten we nog geloven van het gerucht dat Herman een snee maakte met zijn duimnagel in de frikandel speciaal? En heeft hij zijn bijnaam Vette Herman nou te danken aan zijn handen, vies van het frituurvet waarmee hij regelmatig door zijn haren streek of is het vanwege het slechte afzuigsysteem waardoor alles in het keldertje te vet werd om aan te pakken?

Wat het antwoord ook zijn mag, het keldertje van Herman is zelfs 22 jaar na sluiting nog regelmatig het gespreksonderwerp in de Nijmeegse kroegen. Inmiddels is hij de 84 jaar gepasseerd. De herinneringen aan het bijzondere sfeertje, Herman die met liefde gebakken lever en uien voor je van het fornuis toverde, de walm van het vet dat uit de zwarte pannen spetterde en de zweem van alcohol blijven. En ’s morgens leek de kater écht een stuk minder.