Uitgave oktober 2017
Foto: Marcel Krijgsman

Het is oktober en misschien een tikje aan de vroege kant om nu al mijn eigen boek van het jaar te kiezen, maar mocht er de komende drie maanden een nóg beter boek voorbijkomen, dan kan ik dat altijd nog melden.

Ik las veel, heel veel goeds de laatste tijd: een prachtige en ontroerende Thomas Verbogt, Goncourt-winnaar Leïla Slimani, Paolo Cognetti’s De acht bergen, waarmee hij de Premio Strega binnenhaalde, stuk voor stuk boeken die het lezen en bespreken dubbel en dwars waard zijn. Het moet wel een heel goed boek zijn om te kunnen concurreren met, en zelfs zegevieren over, deze literaire pareltjes.

Als lezer wil ik genieten van mooie zinnen, sterke en spitse dialogen, literaire vondsten en bovenal een goed verhaal. Als ik dan in het boek ook nog iets van mijn eigen denken en gevoelens terugvind, dan is het genoegen compleet. Dit alles – en nog veel meer –  vond ik in Het monster van Essex van de Britse Sarah Perry. Haar roman was in Groot-Brittannië een gigantische bestseller en sleepte terecht vele prijzen in de wacht, waaronder Book of the Year bij de British Book Award.

Het is het verhaal dat zich afspeelt in 1893. Na de dood van haar weinig aimabele echtgenoot besluit Cora Seaborne haar leven in eigen hand te nemen en zich niets aan te trekken van de conventies van haar tijd. Ze besluit op zoek te gaan naar een mythisch zeemonster dat het gehucht Aldwinter zou terroriseren. De mensen die ze tijdens haar avonturen ontmoet, worden door Sarah Perry zo levensecht neergezet en zo zwierig geportretteerd, dat je ze allemaal voor je ziet.

Toen ik dit boek dichtsloeg  (met lichte tegenzin, zoals dat hoort) dacht ik maar één ding: zó schrijf je een boek!

Zoals altijd verloot ik twee exemplaren onder de lezers, mail maar: toinesusijn@dekkervdvegt.nl en ik maak twee lezers blij.
Actie is verlopen.

Toine Susijn,
boekverkoper Dekker van de Vegt